วัดสีตลารามเป็นวัดมอญ เดิมเรียกวัดน้ำหักตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2437 วัดสร้างโดย หลวงจิตรจำนง (บุญเย็น) หลวงบริรักษ์ประชากร (ทองอยู่) หลวงอุดรพันธ์พานิช (อากรเต็ง) และพระยาสุจริต รักษาผู้ว่าราชการ พร้อมด้วย พระพรหมเทพาจารย์ (เอี่ยม) เจ้าคณะใหญ่เมืองตากได้รับพระราชทานนามว่า "วัดสีตลาราม" จากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวในปี พ.ศ. 2448 ซึ่งคำว่า สีตลา ที่แปลว่า "เย็น" นั้นน่าจะหมายถึงผู้สร้างวัดที่มีชื่อว่าบุญเย็น เพื่อเป็นอนุสรณ์ระลึกถึงท่าน ส่วนชื่อ "วัดน้ำหัก" ที่ชาวบ้านเรียกกันเพราะในสมัยก่อนบริเวณด้านตะวันตกของวัด เป็นแม่น้ำปิงซึ่งมีกระแสน้ำไหลหักวนเนื่องจากเมื่อถึงหน้าน้ำหลาก น้ำไหลแรงมาก น้ำจากห้วยแม่ท้อได้ไหลตัดกระแสน้ำของแม่น้ำปิงให้เบนหักมายังท่าน้ำหน้าวัดนี้ ต่อมาได้มีการถมดินสองฝั่งแม่น้ำ ร่องน้ำเปลี่ยนไปจึงไม่มีคุ้งน้ำที่มีกระแสน้ำไหลวนให้เห็นอีก
อุโบสถเป็นอาคารเรือนไม้สร้างตามศิลปะยุโรป อุโบสถของวัดเคยถูกไฟไหม้แต่ได้มีการสร้างขึ้นใหม่ หน้าอุโบสถมีวิหารคดสร้างด้วยไม้แกะสลักลวดลาย ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอยุธยา
